Column 7 juf Sanne

JUF SANNE IS VERSLAAFD!

Het is al even geleden, maar mijn PABO-tijd staat me nog goed bij. Voor mij was het altijd al duidelijk dat ik juf zou worden. Mijn moeder riep het al toen ik vier was: “Sanne is een juf in de dop”. In groep 8 had ik even een fase waarin ik liever stewardess wilde worden. Maar halverwege de HAVO kwam toch weer mijn eerste voorkeur naar boven. Juf wilde ik worden. Dus deed ik de PABO. Ik ging in het eerste jaar samenwonen met mijn huidige man in een knus flatje niet ver van mijn school, en liep stage in de Schilderswijk. En daar is het begonnen: mijn verslaving.

Ik kan wel zeggen dat het behoorlijk ernstig is. Ik geloof niet dat ik het ergste geval ben dat er op de wereld rondloopt, maar ben me er van bewust dat alle verslaafden dat zeggen. Daarnaast vraag ik me ook regelmatig af, is mijn verslaving wel zo erg?
Niemand heeft er veel last van, toch? Er wordt juist behoorlijk geprofiteerd van mijn dwingende gewoonte. Oké, het is waar dat mijn man regelmatig zegt: “Alweer? Vorige week ook al!” En ja, er bekruipt me dan een licht schuldgevoel, maar dat ebt al gauw weg wanneer ik op de bank wegzak met een wijntje in de ene hand en mijn slechte gewoonte in de andere. Ik denk dan altijd: ik schaam me er niet voor!

Mijn tweede stageperiode was bij de kleuters. We kregen stapels met stage-opdrachten en bij kleuters was het belangrijk dat je de lessen zélf bedacht. Eerder kon ik in groep 5 een rekenles gewoon overnemen uit de methode die er op die school werd gebruikt. Het werk was al voor je gedaan. Maar bij de kleuters werkte dat anders. Al dágen liep ik te tobben. Wát moest ik nou toch doen met die taalopdrachten! Terwijl ik terugliep van de tram, passeerde ik een boekhandel. Omdat ik net verhuisd was, wist ik niet van het bestaan van deze winkel. Ik kreeg een briljant idee. Ik ging naar binnen en heb daar twee uur lang op de grond van de winkel gezeten omringd door de mooiste, geweldigste, meest fantastische boeken die mijn hersens op hol deden slaan. De lesideeën schoten om de haverklap door mijn hoofd, deze stageperiode werd machtig, dat wist ik zeker!

Ineens kwam het besef. Ik word juf. Ik mag nu ongegeneerd en ongelimiteerd boeken kopen en ik heb altijd een goede reden om dat te kunnen doen. Wat een heerlijkheid! Ik begon aan mijn verzameling met de boeken van de Schuberts, Jacques Vriens, de kikkerboeken van Max Velthuijs, de Liselotje-boeken van Busser-Schröder (die deden het altijd goed bij kleuters), boeken van Carry Slee, Annie M.G. Schmidt, Dick Bruna, Kleine ezelboeken van Rindert Kromhout en zo veel meer. Mijn stufi ging er aan op, maar het hinderde me niet. Ik werd een vaste klant van de boekenwinkel en keer op keer kwam er vandaan met een tas vol en een glimlach van oor tot oor.

Pas toen mijn man en ik verhuisden in mijn laatste jaar van de Pabo had hij in de gaten hoeveel boeken er eigenlijk het huis in waren gekomen. “Nóg een doos met boeken?”, verzuchte hij steeds.
Hij dacht dat mijn verslaving toen erg was. Het arme schaap. Dat was nog voor onze dochter werd geboren. Al na een jaar na haar geboorte bleek, dat ik mijn verslaving had doorgegeven. Haar favoriete bezigheid? Boekjes lezen! Elf jaar later heeft mijn man het opgegeven. Hij heeft nu twee verslaafden in huis en wenst de toekomstige partner van onze dochter alvast heel veel succes.

Juf Sanne Ramakers is oprichter van jufsanne.nl en de Kleuteruniversiteit. Voor De leukste kinderboeken schrijft ze regelmatig een column over haar ervaringen.

Samen met haar man en twee kinderen woont ze in een huis dat helemaal gevuld is met boeken.