Sander Meij vertelt…

SANDER MEIJ VERTELT...

Over Bennie Tak en wandelende takken

In juni verscheen het spannende, maar vooral ook heel grappige Bennie Tak aan de wandel van Sander Meij. Bennie is een wandelende tak die een hekel heeft aan stilzitten. Hij niets liever wil dan de wereld ontdekken. Wanneer hij midden in de nacht iemand te hulp schiet belandt hij in een avontuur dat misschien wel iets te groot is voor een wandelende tak…

Wij wilden natuurlijk alles weten over auteur Sander, Bennie en wandelende takken en vroegen hem het hemd van het lijf!

Hoe kwam je op het idee voor Bennie Tak aan de wandel?

Ik kwam op het idee voor Bennie Tak door een samenloop van omstandigheden: op een dag was ik ergens waar in een bak drie wandelende takken woonden. Ze zaten stokstijf stil tussen de blaadjes die daar voor hen waren neergelegd. Nadat ik navraag had gedaan, bleek dat wandelende takken het liefst de hele dag zo stil mogelijk zitten. Want dan vallen ze niet op en zijn ze veilig, althans, dat denken ze. Dat vond ik best gek, want ze heten tenslotte wandelende takken, terwijl wandelen nu juist iets is wat ze liever niet doen. Dat klinkt niet logisch, en dingen die niet logisch zijn, zijn vaak interessanter dan omgekeerd. Zo ontstond het idee om een wandelende tak, Bennie, het stilzitten beu te laten zijn en aan de wandel te laten gaan. Zijn familie heet de Takkies en lijkt wel een beetje op een Nederlands gezin dat bekend is van tv en bijna dezelfde naam heeft…

Waarom koos je voor een wandelende tak als hoofdpersoon? Op het eerste gezicht lijken dit namelijk helemaal geen interessante beestjes.

O, maar wandelende takken zijn juist superinteressant! Wist je dat wandelende takken zonder moeite hun eigen pootje afbreken als ze in gevaar zijn en dat dat pootje gewoon weer aangroeit? Of dat babytakjes hun eigen vel opeten? Of dat er op Borneo een wandelende tak is gesignaleerd van 56 centimeter lang? Of dat wandelende takken vaak geboren worden in een mierennest? Al zou dat laatste in het geval van Bennie Tak misschien niet zo heel handig zijn geweest, of zeg maar gerust levensgevaarlijk, zoals je kunt lezen in het boek.

Je bent ook dichter en redacteur. Wilde je altijd al een kinderboek schrijven? Was het moeilijk om in een andere rol te stappen?

Ik wilde al een kinderboek schrijven vanaf het moment dat ik zelf een kind was. Ik hield altijd al van lezen en was benieuwd of het zou lukken om ook zelf een verhaal te schrijven dat boeiend genoeg was voor andere kinderen om te lezen. Ik schreef als kind ook al wel verhaaltjes en later columns. Maar op de een of andere manier verscheen er eerst een dichtbundel voor volwassenen. Dat kan gebeuren. Het principe van schrijven én lezen is toch altijd een beetje hetzelfde: als je geluk hebt, ga je volledig op in de fantasiewereld die een schrijver je voorschotelt. Dat is niet alleen alsof je een soort vierde dimensie instapt, maar het is ook goed voor je hersenen: je wordt er slim van, want je hersenen moeten meer denkwerk verrichten dan wanneer je tv kijkt of gamet. Het fantastische is dat ze dat automatisch doen, mits het verhaal goed geschreven is: die fantasiewereld moet wel ‘kloppen’.

Wie is je favoriete personage en waarom?

Als kind las ik graag boeken van Paul Biegel, Roald Dahl, Thea Beckman, Evert Hartman, Els Pelgrom, Imme Dros, Guus Kuijer, Jacques Vriens… En veel van die personages zijn me wel bijgebleven; De kleine kapitein, Anders, Mijnewel en Jouweniet, Virgilius van Tuyl, Madelief, Hasse Simonsdochter, Kleine Sofie en Lange Wapper… en nog veel meer. Tegenwoordig zijn Dummie de mummie, Superjuffie, de über-chagrijnige Prinses Super van Sanne Rooseboom favoriet… En het leukste aan mijn eigen personage, Bennie Tak, is dat hij van avontuur houdt, terwijl de wandelende takken in zijn directe omgeving dat maar niks vinden. Die denken: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Zo saai! Althans, dat vindt Bennie dan. Ik vind dat heel herkenbaar.

Heb je al inspiratie voor een nieuw avontuur voor Bennie?

Jazeker, ik zie Bennie in een volgend avontuur op zoek gaan naar iets wat hij is kwijtgeraakt. Een missie waarbij opgeven geen optie is en de tijd dringt… Hij zal in ieder geval flink aan de wandel moeten.

Waarom moet iedereen Bennie Tak aan de wandel lezen?

Op de eerste plaats moet iedereen dit boek lezen, omdat je heel erg meeleeft met een wandelende tak, iets wat niet zo voor de hand liggend is. Hoe vaak krijg je de kans om je in te leven in een wandelende tak? Die ook nog eens de sufste ouders ter wereld heeft én in zijn eentje een heel onderaards koninkrijk van de ondergang moet proberen te redden? Dat alleen al maakt het lezen van dit boek een unieke ervaring. En verder zou iedereen die houdt van grapjes, spanning en avontuur dit boek moeten lezen. Jonge kinderen, maar ook oudere kinderen. En ik hoop dat er van ‘moeten’ geen sprake is, maar dat kinderen het boek gewoon spontaan oppakken, omdat ze het omslag en de binnenwerkillustraties van Arne van der Ree zo mooi vinden!