Tineke Honingh vertelt…

TINEKE HONINGH VERTELT...

Over Bo en Tom (en een beetje over zichzelf)

Op 14 maart kwam Het (on)gewone verhaal van Bo en Tom van Tineke Honingh uit. Een prachtig boek over vriendschap, verdriet en moed dat zowel grappig als ontroerend is. Wij wilden meer weten over Bo en Tom, en Tineke!

Kun je ons kort uitleggen wat er zo (on)gewoon is aan het verhaal van Bo?

Het is een gewoon verhaal, want Bo en Tom zijn heel gewone kinderen. Alleen zo worden ze door anderen niet gezien. Omdat ze er anders uit zien of omdat hun gedrag opvalt.

Daarnaast gaat het over het vinden van vriendschap. Het gewoonste en bijzonderste wat er is, vind ik. Dat er iemand is bij wie je jezelf kunt zijn, die je kunt vertrouwen. Bo heeft dat vanwege allerlei redenen nog nooit gehad. Maar nu ze verhuisd is, komt ze een beetje uit haar schulp. Ze probeert wel iemand in vertrouwen te nemen: Tom. Als dat dan helemaal misloopt, kan ze kiezen: nooit meer iemand vertrouwen, of…

‘Ik schrijf een boek over een spast, want niemand anders doet het.’ roept Bo uit in het begin van het boek. Was dit ook jouw reden om dit boek te schrijven?

Zeker niet. Het was eerder toeval. Lees maar bij de volgende vraag.

Heb je met een speciale reden gekozen voor een verhaal over iemand met spasme?

Als ik iemand tegen kom, of op straat zie, of soms zelfs in een YouTube-filmpje, denk ik vaak: waarom doet die persoon zo? Waarom is hij of zij geworden zoals hij is? Of waarom spaart zij botjes en praat hij tegen bomen? Dan ontstaat er al meteen een personage in mijn hoofd voor een verhaal.

Zo kwam ik een vrouw tegen op mijn sportschool, ze was spastisch. Ze liep moeilijk, maar klom altijd vrolijk in de fitness-apparaten. Ik zag dat andere mensen haar benaderden alsof ze ook een verstandelijke handicap had, omdat ze heel moeilijk praatte. Ik betrapte mezelf erop dat ik het ook niet goed wist, maar me wel groen en geel ergerde aan de betuttelende mensen om haar heen. Toen we toevallig naast elkaar stonden te douchen, maakte ik een praatje en ontdekte ik dat ze een supergrappige en slimme vrouw is. Terug op de fiets dacht ik hoe verschrikkelijk het moet zijn, als mensen denken dat je verstandelijk gehandicapt bent, terwijl je “gewoon” bent. Ik dacht: hoe zou dat zijn als je nog een kind bent, op de rand van de puberteit, waarin uiterlijk en meedoen zo verschrikkelijk belangrijk zijn.  En - plop - daar was Bo. Door haar heb ik echt ontdekt dat zij net zo gewoon, of ongewoon, is als ik.

Wat hoop je dat lezers zullen onthouden na het lezen van Het (on)gewone verhaal van Bo (en Tom)?

Tom bedenkt op een gegeven moment: ‘Je weet nooit wat er ín iemand zit.’ Toen ik dat schreef, en later teruglas, dacht ik: dat is waar, Tom. Klinkt misschien een beetje gek – omdat ik het zelf heb verzonnen, maar zo gaat dat soms. Dat een personage met jou aan de haal gaat, in plaats van andersom. Ik heb nog vaak aan dat zinnetje gedacht. Ik hoop dat mijn lezers dat ook doen. Uiterlijk, of wat iemand laat zien, hoeft niet hetzelfde te zijn als wat iemand diep in zijn hart is, of wil zijn. Pas als je de moeite neemt om iemand echt te leren kennen, iemand te vertrouwen, zie je dat.

Je bent zelf eventjes juf geweest. Heeft deze periode dit verhaal geïnspireerd?

Nee. Natuurlijk neem ik het mee, maar ik denk dat er meer van mijzelf als kind in het boek doorklinkt. Toen ik zelf in groep 8 zat. Ik vond vriendschap en ‘wie-waarbij-hoorde’ best lastig. Ik wilde er per se niet mee bezig zijn – maar daardoor ben je er natuurlijk juist wél mee bezig.

Waarom moet iedereen dit bijzondere verhaal lezen?

Niets moet ;-) Maar als je een nieuwsgierig persoon bent - zoals ik -  en zin hebt om helemaal in de wereld te duiken van twee buitenbeentjes en er precies achter wil komen waarom ze nou doen zoals ze doen. Of zoals Tom zegt: wat er ín ze zit… Dan zou ik dit boek zeker lezen. Of gewoon als je van verhalen houdt waar je lekker om kunt grinniken, maar ook eens flink om moet slikken.